Amen

"Gdy ci coś wpada do oka, pamiętaj, 

że to odrobina kosmosu!"

Dziadki

Ostatnio zbyt wielu dziadków składa mi seksualne propozycje. Ja wiem, starsi panowie, rozumiem, przyjmuję na klatę, ale żeby aż 6 jednego dnia? Przepraszam, ale wymiękam.
Od czego się zaczęło? Płyniemy sobie w kierunku pewnego campingu. Leżę sobie, czytam gazetkę. I spostrzegam płynącą 6, 7 metrów od nas żaglówkę. Przy sterze siedzi podtatusiały pan z brzuszkiem. Zobaczywszy mnie, pan wyszczerzył swoje kilka zębów (czytaj: pokazał się z jak najlepszej strony) i krzyknął. Nagle spod pokładu wyłoniły się jeszcze trzy podtatusiałe dziadki z brzuszkiem i bez zębów. Wtedy zaczęła się część komunikacyjna. Polegało to na tym, że każdy dziadek zachwalał "swojego starego druha", że "stary, ale jary i trochę mocy jeszcze w nim jest!". Żenada. Potem w kempingu jeden pan (jeszcze z zębami, ale podstawkę do piwa miał dość rozbudowaną) oznajmił, że jeśli chcę się iść wykąpać to on musi iść ze mną, a następnie pan właściciel zaoferował się w "myciu grzbietu".Wyznał też, że jest "seksualnym gadułą" i lubi sobie tak pożartować.

Co za ludzie....

MJUZIK

O wenie

Z pewną dumą zauważyłam, że dorobiłam się drugiej strony postów! A tak nie wierzyłam w moją motywację. Cóż, Forest Fruit Orbit Professional Mints i Neko Case zrobili swoje i wena twórcza się znalazła! Swoją drogą, coraz częściej mam z tym problem. Oczywiście, są i takie chwile, kiedy moja głowa tryska pomysłami, tekstami, tytułami artykułów, które chciałabym napisać. Nie namyślam się wtedy długo tylko opisuję wszystko szybko, po kolei, jak leci. I kiedy wydaje mi się, że zdołam dokończyć parę zaczętych kiedyś tam projektów, wszystko nagle gdzieś wsiąka, jak rozlana na dywan Coca - Cola.. I to jest w tym właśnie najstraszniejsze! Takie ocknięcie na odludziu na golasa bez zupełnie żadnego pomysłu na życie albo przynajmniej wyjście z opresji :) Do tego moja wena twórcza drwi ze mnie i kicha na wszystko, co robię by ją odzyskać. Książkę czytasz? To sobie czytaj! Muzyki słuchasz? To sobie słuchaj! Może to dlatego, że stronię od wszystkiego co jest o miłości. No, chyba, że jest ładnie ujęte, jakoś metaforycznie, ale bez zbytniego rozczulania się.

Weno! Chcesz się dalej na mnie obrażać i bzdyczyć?
 MYJ OGÓRA!

I feel alright, yeah!

Jutro wybywam dlatego nie spodziewajcie się wpisów przez kolejne 6 dni.

Dr. Oetker i spółka

Wybieramy się nad Solinę. Z tejże okazji moje aktualne miejsce zamieszkania zmieniło się w magazyn PCK. I to taki dobrze obładowany. Wszędzie po podłogach biegają rozentuzjazmowane hordy majtek, polarów i skarpetek. Krzyczą tylko: "ja pojadę, i ja też!". Moja gitara rzyga tęczą, a (również moje) szpanerskie, krótkie spodenki z jasnego dżinsu nie wiem jakim cudem znalazły się w pudle akustycznym i za Chiny plastikowe nie mogę ich wyciągnąć.
W sumie, to fajna impreza się szykuje. Sikanie w pokrzywach z komarami wbijającymi się w dupę, jedzenie od Dr. Oetkera, cumowanie obok grupy studentów, którzy o drugiej w nocy pokropieni dobrze alkoholem pływają bez kąpielówek na środku jeziora, moje nieustanne wypadanie z łódki i manewry taty ("Tym razem cię złapię! O kurde! Poczekaj! Z drugiej strony powiało! Ale do trzech razy sztuka!"). Raj na Ziemi, sielskie wakacje, nic dodać, nic ująć.


Popadłam w  simsomanię. Wczoraj się okazało, że nie kontrolując mojego męskiego sima poderwał swojego, również męskiego szefa. Skończyło się w łóżku, a ja się załamałam. Przecież NIE TAK GO WYCHOWAŁAM!

MJUZIK

Post na w pół harcerski

Myślę, że już mogę zdradzić co i jak z tym moim pomysłem na życie. Od września zakładam zastęp, czyli 6 - osobową grupę harcerek, dla których będę organizować zbiórki. To wielki krok naprzód i w tył zarazem. Dlazego? Żeby to uczynić muszę się bardzo rozwinąć w stronę, w której dużo mi brakuje i zrezygnować z wyższej funkcji. Z jednej strony jaram się, że to będzie coś nowego, mojego, coś, z czym mogę robić (wreszcie) co zechcę. Z drugiej... po tyłku trzepie mnie odpowiedzialność, a po twarzy zdrowy rozsądek. I nie wiem, i nie wiem, i nic nie wiem nadal. I boję się czy mi się uda. Drżę ze strachu przed rozpoczęciem roku szkolnego. Majaczę. Mój pokój tonie w planach pracy, książkach harcerskich, rozpisywanych wciąż na nowo zbiórkach.
Ale... gdybym się nie bała i nie chciała robić tego najlepiej jak umiem chyba w ogóle by mi na tym nie zależało. Chyba robiłabym to jak wszystko inne - na ostatnią chwilę, troszkę, niewinnie na odwal się. Dlatego mój strach jest moim błogosławieństwem. Ba, uważam, że

Obawy są pierwszym krokiem do doskonałości

I to nie tylko obawy harcerskie. Jakiekolwiek obawy. W czym gorszy jest strach przed pałą od troski o pieczone ciasto :) No dobra, może przesadziłam. Ale jednak coś w tym chyba jest, co nie?

Mjuzik