If I were a little girl..

Czasami nachodzi mnie ogromna ochota, żeby cofnąć się w czasie. Żeby być znowu dwulatką. Jak się zastanowić - ma to wyłącznie same plusy.

Nikogo nie brzydziłoby to, że jem sprężynki od długopisów, a czekoladę popijam wodą toaletową (która nie jest bynajmniej TĄ pachnącą wodą toaletową, ale zwykłą mieszaniną H2O z sikami). Nikt nie powiedziałby, że nie wypada mi ssać kciuka albo gryźć paznokcie u nóg. Poznawałabym świat w pełni - wszystkimi zmysłami bez oporów moralno - etycznych!

Nie musiałabym się martwić o to, czy to, co zrobiłam było słuszne. Konsekwencje byłyby dla mnie tylko słowem. Oznaczałyby wszystko i nic. Co ważniejsze, nie musiałabym ogarniać wszystkiego moim małym rozumkiem, bo i po co? Nie zmieściliby się tam przecież królowie, cesarzowie i aktualnie sławne gwiazdki. O nauczycielach już w ogóle nie wspominając.

Mogłabym robić to, co zechcę. Spać. Nawet w południe. Jeść tony słodyczy. Bawić bez ciągłego martwienia się o sprawdziany, kartkówki... To należałoby do świata dorosłych, do którego byłoby mi dalej niż do sufitu.

Ale.. po kilku latach znowu zaczęłaby się gehenna i błądzące po neuronach pytanie: "Czy wyłączyłam żelazko?"